REKLAMA
ALotko
MLotko
Stajniak 2
Stajniak 3
Stajniak 1
START arrow Historia arrow Zarys historii autobusów warszawskich w latach 1909-2015
W numerze 12/2017 m.in.: -

 

 Multimodalny dworzec dla komunikacji autobusowej w Łodzi

 

Trzecia generacja MAN Lion’s Coach i nowy Neoplan Tourliner – autobusy pogranicza klas

 

Mercedes-Benz powraca do napędów hybrydowych

 

Charakterystyka mikroformowania wtryskowego. Konwencjonalne formowanie wtryskowe, dobór materiału, wtryskarki w mikroformowaniu wtryskowym

 

 

 

 

 Artykuły on-line dostępne w zakładce Do pobrania

 

 

Instytut Naukowo-Wydawniczy SPATIUM sp. z o.o. ul. 25 Czerwca 68 26-600 Radom tel.: +48 48 369 80 74 fax.: +48 48 369 80 75 wydawnictwo@inw-spatium.pl http://inw-spatium.pl

Zarys historii autobusów warszawskich w latach 1909-2015
-

 Jan Kużmiński

Stołeczna komunikacja autobusowa obchodzi 95. urodziny. Obecnie Miejskie Zakłady Autobusowe to największa firma transportu publicznego w Polsce i jedna z większych w Europie, ale początki były bardzo skromne – flota liczyła ledwie 11 autobusów, które miały uzupełnić komunikację tramwajową. Z czasem to autobusy zaczęły dominować na ulicach stolicy, przewożąc codziennie ponad milion pasażerów. W niniejszym artykule przedstawiono genezę i rozwój komunikacji autobusowej w Warszawie.

Pierwsze testy autobusów na warszawskich ulicach prowadzono już w 1909 r., ale dopiero 10 lat później władze miasta postanowiły sięgnąć po środek transportu sprawdzony już w innych miastach Europy. Nowe autobusy – tuż po przyjeździe 29 czerwca 1920 r. – ruszyły na trasy jako komunikacja zastępcza w związku ze strajkiem tramwajarzy. Zostały one zajęte przez wojsko i woziły żołnierzy podczas Bitwy Warszawskiej (przewoziły pod Nieporęt żołnierzy 10 Dywizji Piechoty, którzy dzięki temu zapobiegli oskrzydleniu Warszawy od północy). Dopiero po zakończeniu działań wojennych i niezbędnych remontach ruszyły z powrotem do regularnej obsługi linii.

 

11 autobusów szwajcarskiej marki Saurer z otwartym imperiałem i niemieckiej Benz–Gagenau z bocznym wejściem w lipcu 1920 r. obsługiwały 2 linie:

 

„1” – plac Muranowski–Słodowiec–Marymont;

 

„2” – plac Trzech Krzyży–Czerniakowska (Wójtówka).

 

Dodatkowo tytułem próby sprawdzano także potencjalny ruch pasażerski na planowanej linii nr „3” na trasie Dworzec Wiedeński (Dw. Główny)–Dw. Brzeski (Dw. Wschodni)[1]. W końcu 1921 r. w Warszawie w sumie eksploatowano 56 autobusów i 10 przyczep na 4 liniach: 

 

„1” – plac Zamkowy–Most Kierbedzia–Zygmuntowska–ul. 11 Listopada–Białołęcka–Nowe Bródno (czas przejazdu: 32 min);

 

„2” – plac Zamkowy–Podwale–Świętojerska–Nalewki–Pokorna–Szosa Marymoncka–Marymont (czas przejazdu: 36 min);

 

„3” – plac Zamkowy–Most Kierbedzia–Zygmuntowska–Floriańska–Szeroka–Targowa–Grochowska–Dworzec Wschodni (czas jazdy: 31 min).

Długość wszystkich linii wynosiła wówczas 23,8 km.

 

Pełny tekst: AUTOBUSY – Technika, Eksploatacja, Systemy Transportowe 2015 nr 5

< Poprzedni   Następny >
REKLAMA
Infra
Wojtyła 1
Clicktrans